De toekomst voor mensen met dementie en hun omgeving

De toekomst voor mensen met dementie en hun omgeving.

Vorige week in Amsterdam geweest bij een netwerkbijeenkomst georganiseerd door het Trimbos-instituut. Ik mocht meedenken vanwege mijn expertise over de vraag hoe de toekomst eruit gaat zien voor mensen met dementie en hun naaste.

Het was prachtig weer afgelopen donderdag en een mooi moment om de MGB weer eens uit de stal te halen. Een ritje naar Amsterdam was goed om de wintermoeheid van de motor  op een zomers peil te krijgen. Het dakje eraf was teveel van het goede maar het zitten in de oude leren fauteuils was weer een hele sensatie. De temperatuur in de auto op de heenweg was goed te doen. In Amsterdam aangekomen natuurlijk eerst wat foto’s maken van  de oude wagen. Prachtige plaatjes en teveel plekken om een mooie foto te nemen.                                      20170323_130425_resized

De MG was nog nooit in Amsterdam geweest.  Ondanks dat ik op ruim op tijd was moest ik mij nog gaan haasten. Ik had mij laten verleiden om de binnenstad in te rijden. Als provinciaaltje had ik gedacht dat het op donderdag wel rustig zou zijn.  Om een parkeergarage te vinden was geen probleem maar om er te komen een hele opgave. Landweggetjes waar je alle kanten op kon waren niet te vinden. Vreselijk veel verkeer en bang dat mijn MG geraakt zou worden. Soms tegen het verkeer in rijden en toeterende automobilisten. Taxichauffeurs die mij boos aankeken als ik de weg moest zoeken en stilstond. Voetgangers en fietsers die niet reageerde op mijn hand die ik naar ze opstak zoals ik dat thuis deed. Geen trekkers en andere landbouwvoertuigen te zien.  Een carburateur die te hoog afgesteld stond en een motor die steeds heter werd.                                              20170323_175220_resized

Ik begon mij in te beelden dat dit vergelijkbaar was voor iemand  met dementie. Alleen wist ik dat dit ophield zodra ik weer thuis was. Voor iemand met dementie gaat het altijd door.

Mijn gedachten dwaalde af naar thuis. Mevr. E. dementerend en al enkele weken geleden gevraagd of zij door wil geven als zij ontlasting had gehad. Dit om duidelijk te krijgen hoe haar defecatiepatroon is.  Als zorgverleners vragen we haar er steeds naar en mevr. moet het antwoord schuldig blijven. Vorige week kwam mevr. ’s morgens ineens van de trap en zegt’ ik heb ontlasting gehad en willen jullie even komen kijken’!!! Een andere dame die aan het dementeren is weet ineens dat haar zoon op bezoek is geweest. Steeds weet zij het na korte tijd niet meer. Nu zelfs een dag later nog. Het lijkt erop dat zij steeds meer vooruit gaat. Haar opmerkingen worden steeds beter en het geheugen verbetert. Mevr. kwam zeer slecht binnen en is het afgelopen jaar sterk verbetert en de opmars lijkt niet te stuiten. Een blog eerder over ’gelukkig’ doet ons beseffen op de goede weg te zijn.  Een vrouw die voor opname hier leed aan een voltooid leven. Ze is genezen maar we zullen er hard aan moeten trekken om het weg te houden. Een scheepshoorn op de Amstel haalt mij ruw uit het gepeins.     20170323_173907_resized

De bijeenkomst vond plaats in  de grote zaal van de Hermitage. Heel toepasselijk omdat dit in 1680 gebouwd was als tehuis voor ‘oude besjes’ en in de jaren zeventig van de vorige eeuw nog een ’ouderwets’ verpleeghuis.  Aan de raampartijen kon je nog wel een voorstelling maken hoe het geweest moest zijn. Mannen en vrouwen uitkijkend over een binnenplaats of turend naar de kade van de Amstel.  Ik keek mijn ogen uit! Wat een prachtig gebouw nu. Als het nu een verpleeghuis was geweest had ik er graag willen zitten. Alleen al de centrale ligging en de bedrijvigheid. In mijn enthousiasme sprak ik een oude dame aan en vertelde uit Drenthe te komen en hoe mooi het daar was. Ik had dat nooit moeten doen! Geagiteerd dat ik haar aansprak. Wat had ze daar te zoeken bij die vieze schapen, mest, boeren en geen beton.  Het werd mij weer eens snel duidelijk. Ik was te lang uit de stad geweest en te naïef geworden. Er zijn mensen die niet van het platteland houden.                                                 20160924_163241_resized

 

Interessante  mensen en bekenden die ik tegenkwam. Een zeer goede sfeer en bevlogen mensen met passie voor hun beroep. Dementie was het sleutelwoord en een gevoel dat ik erbij hoorde. Veel mensen die ik al kende van het Deltaplan dementie en het Trimbosinstituut. Met elkaar zorgen dat er betere dementiezorg komt!                                                20170323_150613_resized

Technologie en kostenbeheersing, ik geloof er niet in. Technologie kan een hulpmiddel zijn maar laat het niet in de plaats van de mens overnemen. Ik heb ooit de HTS gedaan en vond techniek prachtig. Ik ben juist de zorg in gegaan omdat ik dit allemaal te afstandelijk vond. Robots, tovertafels, etc. zijn er om het tekort van de zorgverlener te verdoezelen. Ik geloof nog steeds in het kleinschalige met zorgverleners die steeds gecoacht worden. Ouderen met dementie niet door helpende of verzorgende maar  hoger opgeleide mensen. Geen getrainde vrijwilligers want daarmee devalueer je het beroep van hulpverleners zoals verpleegkundigen etc. Dementiezorg is specialistische zorg waar een intensieve opleiding voor nodig is. Ouderenzorg moet leuk en uitdagend worden. Meer jongeren en met name mannen in de ouderenzorg. Gebruik de techniek om de jongens in huis te halen.  Goede zorg betekent besparing, welzijn en stelt het voltooid leven uit. Een zinvol leven!                                               20161202_193223

Huiselijkheid is de troef in de instellingen. Een goede sfeer en klimaat bevorderd het welzijn. Betrek de wijk, buurt het dorp bij de instelling. Instellingen waar de buurtkinderen binnenlopen. Door verschillende generaties bij elkaar te brengen, creëer je nieuwe woonvormen en communies (Maritza Allewijn). Dat is niet alleen belangrijk voor mensen met dementie , maar voor iedereen. In Huize Wezup proberen we dit na te streven.

Ik ben verdwaald in Amsterdam Oost. Moet hoognodig naar het toilet want stond al een uur in de file. Het gaspedaal gaat zwaar en mijn voeten zijn lam. De motor draait te snel door de verkeerde afstelling. Ik duik onder de motorkap maar het is te donker. Mijn blauwe blouse zit onder de smeer. Mijn colbert verkreukelt. Van de receptioniste van een vreemd kantoorgebouw mag ik naar het toilet. Ze komt niet vriendelijk over maar strijkt haar hand over haar hart.  Ik voel mij een vreemde en weet niet waar ik ben. Zo voelt het nu. Desoriëntatie in plaats en persoon. Ik wil naar huis maar weet niet hoe. De kachel van de oude MG doet het niet. Het is koud en ik moet nog 3 uur rijden. Van mijn omgeving hoef ik niets te verwachten. Ik moet het alleen doen.  Het is donker en het vriest……

Jan ’t Hoen

www.huizewezup.nl