Koning Winter brengt ons volop herinneringen

Hoera Koning Winter is gekomen. Het weerbericht voorspelde het al ‘winter weer op komst’. Maar wat kunnen we verwachten. Is het raak of gaat het aan onze neus voorbij. De huisvoorraad was aangevuld want je weet maar nooit. Hoeveel sneeuw komt er? Zijn de wegen vrij of raken we ingesneeuwd.

Terug denkend aan de sneeuw ergens rond 2000. Ik weet nog dat ik wat jonger was. Er viel heel veel sneeuw. Wij woonde in een klein dorpje. De wegen waren onbegaanbaar zoveel sneeuw lag er. De scholen waren dicht want de docenten konden niet op school komen. Mensen waren niet in staat om hun werk te bereiken.

Ik zag de ernst niet in van het probleem. Als kind zie je alleen het plezier van de sneeuw in. Weer een dagje extra vrij. Welk kind wil dat nou niet. Hup zo vroeg mogelijk met de slee op pad. Genieten van de vele sneeuw. Voor mijn gevoel lag er een meter sneeuw. Maar ja als jong meisje lijkt dat als snel. Pas binnen komen als je helemaal verkleumd was. Rode wangen en handen van de kou. Na tijd aan de warme thee of warme chocolade melk.

Die middag weer verder spelen in de sneeuw. Er was een grote bult vlakbij het dorpje waar ik woonde. En alle mensen uit de dorpen uit de omgeving gingen naar die bult met sneeuw. Op ski’s, sleetjes, vuilniszakken alles wat gleed werd gebruikt. Wat een prachtig gezicht. Al die vrolijke mensen. Op de slee de bult af was leuk maar die bult op dat was nog een dingetje. Weer blij als je boven op stond en weer mocht glijden. Helaas was dat ritje naar beneden zo voorbij en mocht je dat hele stuk weer omhoog sjokken met je slee achter je aan.

Iedereen baalde wel dat hij niet naar het werk kon maar men nam snel een snipperdag en genoot van een onverwachtse vrije dag.

Of die keer dat er een strenge winter was en iedereen op de vaart kon schaatsen, prachtig! Dit was een uniek gebeuren en iedereen genoot hiervan.

Dit verhaal bracht ik ter sprake vanmorgen bij onze bewoners. Iedereen kon zich nog goed herinneren dat ze vroeger veel gingen sleeën en schaatsen. Een van de bewoners vertelde dat hij kon zwieren. Een oud bewoner vertelde mij ooit het verhaal dat hij tijdens het schaatsen zijn echtgenote heeft leren kennen. Samen zwierden ze dan over het ijs. Ik en ook u zal hier vast al een beeld bij hebben. Prachtig lijkt me dit. Ik zou zo weer terug willen naar vroeger.

We kwamen op het jaar 1963. Het jaar van de strenge winter.

Een bewoner vertelde dat hij zelfs met de schaatsen naar het eiland Rottum geschaatst heeft. Prachtig vond dhr. dit. Tijdens het vertellen hierover straalde dhr.  De strenge winter dat iedereen ijsvrij was. Dit gebeurde maar zelden dat een winter zo streng was.

Een aantal dames vertelde dat ze sleetje gingen glijden of schaatsen op de houtjes. In het begin moest je dan schaatsen leren achter een stoel.

Een paar jaar terug hadden wij een man die bij de dagbehandeling kwam. Met zijn 83ste jaar stond hij nog op de schaatsen(we hadden wel de toestemming van zijn echtgenote). Dhr. vond het prachtig.  Ook wij stonden vol verbazing te kijken en ik denk niet alleen wij. Dhr. genoot zichtbaar en kon het behoorlijk goed.  Pootje over in de bochten en snelheid op de lange rechten stukken.

Gisteren de dag dat de sneeuw begon te komen. Iedereen van slag want er werd code oranje afgegeven.  Ik vraag mij dan altijd af hoe ze dit vroeger deden. Tegenwoordig moet je je van te voren al indekken want stel je voor je hebt het niet gezegd en er gebeurd wat.  Hoe is dit zo ver gekomen?

Iedereen of veel mensen geven te kennen dat er de laatste laatste jaren weinig tot geen sneeuw ligt.  Maar de vraag die ik mij dan stel: Is dit echt zo? Voor mijn gevoel en in mijn beleving hebben we de afgelopen jaren wel sneeuw gehad. Als ik de foto’s bekijk van onze dochters zie ik bijna ieder jaar sneeuw. Oke er ligt niet maanden achter elkaar sneeuw maar was dat vroeger niet anders. Ook toen had je jaren dat er geen sneeuw lag. In je geheugen was vroeger alles groter maar is dit echt zo? Vroeger toen je klein was leek het gras ook hoger en groener. Maar was dit echt zo?

Dit jaar ligt er bijv. nu voor de tweede keer sneeuw. Rond 15 januari lag er ook een mooi laagje. Die dag zijn wij naar die hoge bult geweest om sleetje te glijden. Ik zag mijn kinderen genieten op de manier hoe ik genoot zoveel jaren geleden als klein meisje. Ook het kind in mij kwam boven en ik genoot met hun mee. Prachtig!

Vandaag weer een mooie ochtend. Brood in de vogelhuisjes werd flink opgesmikkeld door de vogeltjes. Iedereen begint zijn draai weer te vinden in de sneeuw. Wij zitten met onze bewoners gezellig aan de tafel achter. De kerstboom brandt en mooie muziek staat op. We kijken en genieten van de sneeuw. Met wat enkele woorden komen alle herinneringen weer boven. Iedereen doet actief mee. Mijn collega maakt de paden sneeuwvrij. Ook dat hoort bij ons werk en doen wij met plezier. Door de sneeuw heb je weer leuke verhalen. Het valt mij altijd op dat mensen onderling veel meer gesprekken hebben als er sneeuw ligt. Mensen worden actiever en onderling helpt iedereen elkaar. Kinderen spelen op straat in de sneeuw. Sneeuwpoppen maken, sneeuwballen gooien maar ook sleetje glijden. Wat is dit toch prachtig!

Na de warme koffie is het tijd om actief bezig te zijn onder leiding van Erwin van Cure Fysiotherapie. Als we niet naar buiten kunnen dan bewegen we mooi binnen!

Winter in Nederland een mooie herinnering!

Merel Dunning