Door een oude gymbank Pekela leren kennen!

Door een oude gymbank Pekela leren kennen

Blijham was het dorp waar ik mijn oude gekochte gymbank via Marktplaats moest ophalen. Nooit geweest en het moest ergens in Oost Groningen liggen. Toen ik zag dat het in de buurt van Oude en Nieuwe Pekela lag(tegenwoordig Pekela) kon ik mij oriënteren. Hier was ik ooit geweest en herinnerde mij een uitzending van de EO in 2015. Een bijzondere documentaire over een probleem wijk in Nieuwe Pekela. Volgens de CBS zou dit het armste dorp van Nederland moeten zijn. De EO sprak over het minst aantrekkelijk dorp van Nederland.

Het was allemaal nogal wat en ik was nieuwsgierig geworden naar deze negatieve beeldvorming.

Een nette woning in een jaren 80 woonwijk, keurig tuintje en nette mensen. Mooie vergezichten en grote herenboerderijen. Op de oude gymbank was ik gelijk verliefd. Wat een geschiedenis en ik zag mijzelf weer in de gymzaal zitten en lopen over de evenwichtsbalk. Mijn best doen voor de mooie kleuterjuf! Apenkooien en schuin tegen het klimrek.  Precies de bedoeling waarvoor ik hem wilde gebruiken. Het kind in mij werd weer wakker. Ik zag onze inwoners 1 voor 1 over de moeilijke balk lopen. Als dat toch eens waar was! Vrouw werkte toevallig in de verpleging met demente mensen.  Het waren zeker  geen asociale mensen maar uiterst vriendelijk. We hadden een heel gesprek over de zorg en uiteindelijk de hoge werkdruk in de zorg.

Ik had nog gedacht de 2 CV mee te nemen want dan zou het dak open kunnen en de bank rechtstandig in de wagen. Met 3.60m zou dit waarschijnlijk toch wat problemen hebben gegeven onder de bruggen. Ik zag in gedachten al de brugwachters die hun bruggen open moesten doen zodat ik eronderdoor zou kunnen varen. Een eend voelt zich namelijk prima thuis in het water.  Toch maar de lelijke aanhanger. De lelijke combinatie was stoer omdat het geheel mij deed denken aan een grote oplegger combinatie. In de bochten was ik bang dat het geheel ging scharen omdat ik zo lang was.

Nieuwsgierig naar alle negatieve verhalen over Nieuwe Pekela wilde ik dit dorp  wel eens zien. Had ik dit maar nooit gedaan want mijn leven is nadien behoorlijk veranderd!

De 1e twee huizen die ik fotografeerde, bleken later een Rijksmonument te zijn. Prachtige villa’s en interessant om een ‘Huize Pekela’ te beginnen. Jugendstil elementen waar Amsterdammers jaloers op zouden worden. Ik zag het al helemaal voor mij.  Onze minister president zit erin maar wij ons eigen torentje. Het stond leeg dus een verhuizing moet snel te realiseren zijn.  Al rijdend langs de vaart kwam ik steeds meer prachtige huizen tegen. Vele bouwstijlen kwam ik tegen van De Stijl, Amsterdams school en veel Art nouveau en prachtige herenboerderijen in Groningse stijl . Een oude steenfabriek, de laatst werkende.

                      

Een oude ophaalbrug herinnerde mij aan Leiden waar ik ooit gestudeerd had.   Later las ik dat de beroemde architect Jan Kruijer oftewel Jan Beton hier schitterende gebouwen ontworpen had.

     

Wilde ik snel thuis zijn dan ging dit niet lukken. Ik keek mijn ogen uit en maakte overal foto’s. Dit was dus de streek waar in de 19e eeuw de grote strokartonindustrie op volle toeren draaide. Arbeidsomstandigheden die nog wel eens te wensen over lieten.  Hier was de grote voorman, Fré Meis afkomstig van een communistisch arbeidsgezin van het CPN geboren. Net toen het donker begon te worden en ik naar huis wilde zag ik een prachtig rijksmonument in Amsterdams stijl met Jugendstil elementen. Bij het fotograferen kwam de bewoonster naar buiten en begon een heel gesprek. In

  

de etalage had zij mooie vintage spullen staan en waren zelf het pand aan het restaureren. Het was vroeger een oude winkel geweest. Toevallig of niet maar zij werkte bij Lentis als verpleegkundige in de ouderenzorg. Een paar honderd meter verder een wit pand en volop stokrozen voor de deur. Een prachtig schilderij in het raamkozijn en een virtuoos uitzicht over de vaart .

De eigenaar Bert, een kunstenaar kwam naar buiten en vroeg of hij zijn auto opzij moest zetten zodat ik een mooie foto kon maken.  Ook hier raakte ik weer in gesprek en bleken de bewoners oorspronkelijk uit Rotterdam te komen. De partner van deze kunstenaar werkt heel toevallig bij Buurtzorg. Wilde ik Huize Pekela beginnen dan had ik mijn medewerkers al gevonden! Direct begonnen zij te roepen hier nooit meer weg te willen en dat de Pekelders lieve mensen waren en dat ze het vreselijk vonden dat hun plaats zo negatief in het daglicht had gestaan. In Rotterdam zou een negatieve wijk niet opvallen.  Ik geloofde hun direct en stiekem keek ik links en rechts naar woningen die te koop stonden. .

Wat een geschiedenis en wat een boeiende streek. Het was bijna donker toen ik uit Boven Pekel wegreed en beloofde hier terug te komen…….

Thuisgekomen kwam mijn droom uit.  De oude gymbank in de tuin en een van onze bewoonsters wilde direct op de evenwichtsbank.

  

Zelfs Jip, het buurjongentje en onze vrijwilligster Jessica moesten de bank uitproberen.

Binnenkort gaan we apenkooien en nodigen we de mensen uit het dorp om mee te doen.

U gaat het horen van ons!!!!!!

 

Jan ’t Hoen

www.huizewezup.nl

Oma zorgt

 

Gelukkig!!!!

Ouderen leven langer, zijn gezonder en rijker

‘65-Plussers van nu hebben het veel beter dan hun leeftijdsgenoten van twintig jaar geleden. Gemiddeld genomen leven ze langer en zijn ze gezonder en rijker. Een kleine 90 procent van de ouderen van nu vindt zichzelf een gelukkig mens.’

Gisteren 7 maart 2017 een klein artikel in de Trouw. Dit viel direct op want vele berichten over ouderen, mantelzorgers, werknemers in verpleeghuizen geven aan dat het met de ouderenzorg niet goed gesteld is. Je zou kunnen stellen dat deze ouderen lijden onder deze druk. Niets lijkt minder waar. Laten we het bij de ouderen dan verbaasde mij deze 90 %.  Daar moeten ook ouderen bij zitten die met ziekten te maken hebben.  Er zijn ongeveer 3,1 miljoen ouderen in Nederland. Ruim 90 % van de ouderen boven de 75 heeft tenminste 1 of meer chronische ziektes onder de leden. Er moeten dan toch ouderen zijn die ondanks hun ziekte gelukkig zijn! Dat lijkt goed nieuws te zijn ondanks alle negatieve berichten in de ouderenzorg over slechte verpleeghuizen, langer thuiswonend, eenzaamheid en wegvallen van verzorgingshuizen.

De basis van geluk is dat er geen reden is om ongelukkig te zijn!

Geluk (of gelukkig zijn) kan worden omschreven als het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden. Hierbij kunnen er verschillende positieve emoties aanwezig zijn, zoals vreugde, vredigheid, ontspannenheid en vrolijkheid. Gelukkig zijn is het tegengestelde van ongelukkig zijn, wat bestaat uit een gevoel van ontevredenheid en vaak samengaat met depressie, overspannenheid, woede of verdriet.

Dit was een reden om eens in Huize Wezup te gaan onderzoeken of de mensen die hier wonen en voor de dagbehandeling komen gelukkig zijn.  In Huize Wezup wonen mensen met een zorgprofiel 5 of hoger. Met een zorgprofiel heb je een 24 uurs intensieve zorgbehoefte. Dit kan zijn een intensieve dementiezorg, NAH problematiek of een zware lichamelijke handicap. Geen zaken waar je vrolijk van zou worden. In Huize Wezup komen over het algemeen de mensen ongelukkig binnen. Depressie, woede en verdriet zijn uitingen waar we mee te maken hebben. Door de aanpak, visie zien we na verloop van tijd deze verschijnselen afnemen en/of zelfs verdwijnen. De behandeling doet denken aan de tijd dat ik werkzaam was op de BPA in Bloemendaal. Dit was een afdeling voor mensen met een bipolaire stoornis. Deze afdeling werd  opgezet door prof. dr. W.A. Nolen. Veel structuur, dag en nachtritme, beweging, regelmaat in voeding en persoonlijk aandacht. Beperking van de benzodiazepines.

Tijdens de koffie in Huize Wezup gisteren aan de grote tafel dit onderwerp besproken. Opvallend dat iedereen mee kon doen. Wel verwacht omdat we regelmatig gesprekken voeren over diverse onderwerpen en thema’s. Het artikel besproken en aangegeven dat wij benieuwd waren of de mensen die hier wonen of ons bezoeken gelukkig zijn en of er dingen waren die zij nog in de toekomst willen doen.  Onze oudste inwoner 92 jaar wist direct wat ik bedoelde. Hij gaf aan erg ongelukkig te zijn  geweest in Frankrijk enkele jaren geleden. Zijn echtgenote kwam te overlijden en hij raakte de  weg kwijt en voelde zich doodongelukkig. Het was dat zijn dochter uit Beilen een woonvoorziening wist bij haar in de buurt anders was het niet goed met hem afgelopen. Sinds hij bij Huize Wezup woont voelt hij zich gelukkig!  Bij Dhr. zou er sprake zijn van een dementieel syndroom. Dhr. heeft wel eens zijn eigen verhaal over dingen maar dit verhaal klopte. Dat dhr. zich gelukkig voelt zien we al langer alleen dat hij aangeeft ongelukkig te zijn geweest toen zijn echtgenote overleed is nieuw voor ons. Een andere inwoonster sluit direct aan dat het leven veranderde toen haar echtgenoot overleed enkele jaren geleden. Zij en haar echtgenoot deden veel dingen samen en dit hield op. Mevr. zegt gelukkig te zijn dat ze nu hier woont.  Het kostte haar moeite in het begin om zich aan te passen maar dit is aardig gelukt. Volgens haar familie is het heel wat dat zij dit zegt.

IMG_0309

Gisteren maakte we met haar mee dat er wel degelijk leervermogen is bij mensen met een dementiesyndroom. Al een paar weken zijn we bezig om te vragen of mevr. ontlasting heeft gehad. Ondanks dat we weten dat ze dit regelmatig moet hebben weet mevr. dit niet te herinneren. Gisterochtend kwam mevr. om 8.00u zeggen dat zij ontlasting had gehad en of we wilde kijken! Zelfs om 12.00u wist zij nog dat dit die ochtend was gebeurt. Een andere dame met een dementiesyndroom kwam depressief binnen en lag veel op bed in de thuissituatie. In Huize Wezup ligt zij alleen tussen de middag en ’s nachts op bed. Gaat er nu 22.00u in en staat om 8.00 op. Zij voelt zich gelukkig. Ik probeerde haar nog op andere gedachten te brengen maar zij blijft bij haar standpunt en het is goed. Wij zien haar vrijwel altijd vrolijk  en zeer betrokken in de groep. Een dagbezoekster staat op de lijst om in Huize Wezup te komen wonen. Ze heeft een LG5 indicatie en met name in gecompliceerde lichamelijk problematiek. Ze wil liever vandaag dan morgen inwonen en mevr. vindt het vreselijk dat er geen plaats is. Bij deze vrouw speelt het overlijden van haar partner een grote rol. Sinds het overlijden voelt ze zich alleen en depressief. Mevr. zegt gelukkig te zijn dat ze nu weer een paar dagen onder de mensen is en vindt het vreselijk om ’s avonds weer terug te moeten gaan naar huis. Het gevoel weer onder de mensen te zijn maakt haar gelukkig. Bij een andere dame die in een zeer slechte lichamelijk conditie binnen kwam speelt het verlies van haar partner een beperkte rol van het ongelukkig zijn. Dit is voor al weer langer geleden en meer staat het lichamelijke onwelzijn op de voorgrond.  Mevr. was zeer ongelukkig toen zij hier werd opgenomen en nu het lichamelijk beter gaat met haar voelt zij zich gelukkig. Mevr. was uitbehandeld en de cardioloog had haar al opgegeven! We zien mevr. met de dag opknappen en hebben zelfs onze vraagtekens bij de diagnose dementie. De laatste dame die aan het woord kwam voelt zich wel prettig maar zou haar partner meer op bezoek willen hebben. Partner kiest nu ook meer voor zichzelf en heeft de zorg overgedragen na jarenlang voor haar te zorgen. Hier zien we dat het ontbreken van haar partner een grote rol speelt in de mate van geluk. Zeker omdat mevr. weet dat partner in haar huis woont. Mevr. heeft een wens voor de toekomst maar wil deze niet uitspreken!

image1

Ouderen bij Huize Wezup zeggen gelukkig te zijn. Bij het grootste deel van de mensen speelt het verlies van hun partner een grote rol om ongelukkig te zijn. Door het wonen in een kleinschalige woonzorgvoorziening waarbij er persoonlijke aandacht, activiteiten en veel interactie is met andere bewoners lijkt dit verlies gecompenseerd te worden. Deze mensen kunnen ondanks hun cognitieve problemen goed aangeven of zij gelukkig of ongelukkig zijn.  Belangrijk punt in deze is dat het risico zit in tijd na het overlijden van de partner. Terugtrekking, vereenzaming, verwaarlozing en depressie liggen op de loer. Het verschil met de tijd voor het overlijden van de partner en daarna kan zeer groot zijn. Het risico van ongelukkig zijn is zeer groot op dat moment.

Preventie zal hier meer op gericht moeten zijn!

Jan ‘t Hoen

 

 

 

Huiselijkheid!

Hoe brengen we onze sfeer over op mensen die op zoek zijn naar een kleinschalig woonvoorziening voor mensen met dementie. IMG_0309

We horen regelmatig van mensen die hier op bezoek komen dat de sfeer zo goed is. Het huiselijke wat wij willen komt goed naar voren. Maar hoe breng je dit via social media over op de doelgroep die een woonvoorziening zoekt. We zijn met Anouk Schamper gaan zitten om te kijken of we door middel van fotografie een start kunnen maken. Na zich in ons huis verdiept te hebben is Anouk met fotograferen begonnen. We laten u hier alvast een paar prachtige foto’s zien. Mocht u na het zien van deze foto’s een keer het met eigen ogen aanschouwen dan bent u welkom.

IMG_4593 IMG_0315IMG_4650   IMG_4482

Koffiebus

“Wat een mooie koffiebus staat daar”

koffiebus

Onze oudste(95) bewoner werd gistermiddag aan tafel geholpen en keek naar boven en sprak deze woorden uit. Toen deze mevr. hier kwam wonen ging het heel slecht. Vanuit een kleinschalig particulier verzorgingshuis in Leiden. Voordat zij hier kwam hadden we haar bezocht. Een vriendelijke dame die vrijwel de gehele dag op haar kamer zat. Naar buiten kijken kon moeilijk. Om in de tuin te komen was eerst een survival training noodzakelijk. We hadden gehoord dat haar zicht beperkt was door de macula degeneratie(MD) en er was sprake van een dementie. Ik liet een foto zien op mijn telefoon. Er was geen herkenning en mevr. gaf aan niets ervan te kunnen zien. Bij het weggaan bedankte ze voor onze komst en zat triest weer alleen. We hadden haar toen al zo mee willen nemen. Een maand later arriveerde mevr. in Huize Wezup. Langzaam leek zij te ontdooien. Na eerst een zeer intensieve periode kwam de rust. Dagelijks naar buiten. Niet meer alleen op haar kamer en in de huiskamer bij de andere bewoners. Zonder hulp uit de stoel opstaan en goed achter de rollator.  Het leek erop of zij langzaam de dingen weer kon zien. Een foto op een telefoon gaf herkenning. Televisiebeelden leken binnen te komen. Het geheugen zou zeer slecht zijn. Wij verbaasde ons er steeds over wat ze wist. Mijn naam had ze al snel in de gaten. Namen van een aantal medebewoners kon mevr. onthouden. Als ze niet wilde kwam er niets uit en hoefde je geen moeite te doen om haar over te halen. Oude mensen en zeker mensen met geheugenklachten moet je niet verplaatsen. Ik heb het zelf ook altijd gezegd. Ik denk er nu anders over. Wanneer je de voorwaarden schept voor een betere plek moet je het doen. Energie kost het en het team moet erachter staan. Zien als een uitdaging!  Gisteren bij BrocantjevanWesterbork geweest. Ik kocht daar een prachtige suikerpot en een oude koffiebus

20161106_100245-suikerpot

Om 17.00u boven op de keukenkast neergezet. Een uur later kwam deze geweldige uitspraak. Al die tijd had er niets gestaan en het is een behoorlijke afstand van tafel tot boven op de kast.

Er gebeuren hier soms kleine wonderen!