‘Ik wil nog niet naar bed’

Bij de laatste ronde zit mijnheer heerlijk voor de televisie en geniet van het programma. Ik weet dat als hij laat naar bed gaat hij morgen erg moe en benauwd is. In ons huis waar structuur en slapen belangrijk is kan dit gaan wringen. Ik wil hem dit plezier niet ontnemen. Wat is belangrijk en wat moet ik doen en wat is ons beleid. Hoe zou ik het zelf vinden. “zullen we afspreken nog 10 minuten want anders heeft u morgen spijt. Ik ken u nu wel een beetje” Na een kwartier zie ik het licht uit. Ethische dilemma’s! Moet ik ingrijpen of niet. Ik sprak met Tim van Iersel, ethicus en wel eens dementiedominee genoemd. Wat een eer dat ik hem mocht ontvangen in Huize Wezup. Als geestelijk verzorger en ethicus werkt hij in verpleeghuizen van WZH. Tevens is hij docent. De huizen in Den Haag waren mij niet vreemd aangezien ik mijn opleiding in het psychiatrisch ziekenhuis Rosenburg, voorloper van Parnassia gedaan heb. Tim heeft mooie boeken geschreven. Het laatste nieuwe boek ‘Godvergeten: gedachten over geloof en dementie’. Voor onze mensen was het weer een leuke en interessante bezoeker. Het is een onderdeel van onze visie. Mensen betrokken houden bij de samenleving. Ik dank Tim voor zijn bezoek helemaal uit Den Haag.

‘Papa de buurvrouw heeft pilletjes op tafel liggen is dat goed’

12 jaar geleden liep mijn dochter regelmatig naar de buurvrouw. Ze nam de hond mee naar binnen en liep alles al te controleren. ‘buurvrouw heeft haar eten in de keuken laten staan ’of buurvrouw doet niet open en de gordijnen zijn dicht. Wij werkten in de zorg en mijn dochter zag en hoorde alles wat wij deden. De sociale controle was mijn jongste dochter. De buurvrouw vond het prachtig. Vrijwel nooit kwam er iemand op bezoek. Tot op een dag lag zij op de grond. In tranen kwam mijn dochter terug. Op dat moment konden we zorg in gaan zetten.
Mijn oudste dochter is geboren in Den Haag. Na school liep zij naar de buurvrouw. Kreeg thee en besprak met haar alles wat ze op school had gedaan. Ze keek ondertussen in huis en merkte veel dingen op die belangrijk waren voor de familie. Regelmatig ging mijn dochter terug toen wij in Drenthe gingen wonen.
Een nieuw plan om eenzaamheid te bestrijden. Ik zou zeggen ‘Jong geleerd oud gedaan’!
Huize Wezup is een familiebedrijf. P900 Regelmatig helpt ze wel mee. Met name de mensen die zich alleen voelen helpt zij om uit het isolement te halen.
Ik ben trots op mijn dochters!

‘Het Suffertje’

Uitgave voor familie en contactpersonen
Vandaag is een belangrijke dag. Het Suffertje, ons plaatselijk digitale krantje gaat het daglicht zien. Steeds was het latent wel aanwezig maar niemand kende het echt.
Herinnering aan een prachtige man die onze dagbehandeling bezocht jaren geleden. Als er wat bijzonders gebeurde sprak hij “kijk maar uit of het komt in het Suffertje”.
Het Suffertje is bedoeld om zaken kenbaar te maken die anders niet voor het voetlicht komen. Belangrijke, minder belangrijk, leuke en vrolijke zaken die we moeten weten. Niet om te roddelen en niet om te wijzen maar een leerzaam krantje. Let wel op want het Suffertje is altijd op de hoogte van het laatste nieuws.
Iedereen mag zaken inleveren die hij of zij wil doorgeven. Let wel het moet algemeen belang zijn en niet kwetsend. Het moet een blad zijn waar je iedere dag of iedere week of ieder jaar naar uitkijkt.
Vandaag is Adrie maandag begonnen met het werken in HW. Zij komt als algemeen medewerkster voor 16 tot 20 uur. De keuken zag er aan het eind van de morgen stralend en blinkend uit. Het Suffertje wenst Adrie een hele fijne werktijd in HW

Volleybal training van Laura Dijkema (voleybal-international) een van de bekendste Nederlandse volleybalsters

Het is bijna niet te geloven! Volleybal training van Laura Dijkema (voleybal-international) een van de bekendste Nederlandse volleybalsters Zijn we in gesprek met Bianca Dekker om een golfclinic te organiseren, staat vanmiddag Laura voor de deur. Had wel een speciale reden. Wij roepen het steeds aan iedereen. Van stilzitten wordt het niet beter. Onvoorstelbaar hoe een inwoonster reageerde op de vraag of zij kon volleyballen. ‘Natuurlijk kan ik volleyballen, kom maar op’. Iedereen verbaasd toen zij de bal hoog wist te houden. Helemaal geweldig toen zij samen met Laura begon te spelen. Wij helpen mensen om zoveel mogelijk de persoon te blijven of(deels) weer te worden die zij waren voordat zij dementie kregen(Reablement) Kirsten Tinneveld Madsen Wat voelde deze mevr. zich gelukkig vanmiddag. Maar niet alleen zij, maar de hele groep deed mee en genoot. Hiermee wordt weer duidelijk. Effectieve activiteiten helpt om de cognities, welzijn en geluk te verbeteren! Dank Laura!

 

“Alles went”

Gisteren waren we met alle mensen van Huize Wezup op uitnodiging van CBS De Schutse in Aalden bij de eindmusical “alles went” Een eindmusical van groep 8. Zelfs tijdens de voordracht zaten we niet stil en bewogen. Zonder extra hulpmiddelen waren we om 9.30u klaar om te vertrekken. “Alles went” of te wel gewoon raken. Het is heel toepasselijk want je zou het bijna gewoon gaan vinden dat we met de hele groep op stap kunnen gaan. Mensen met een zorgprofiel VV5(beschermd wonen met intensieve dementiezorg, die voortdurend nabije zorg, 24uur nodig hebben) zitten 3 uur lang te genieten in een gewone omgeving, normale stoelen in drukte en hectiek. Het doet ze alleen maar goed en naderhand werd er met plezier teruggekeken. Niemand die thuis hoefde te blijven. Het blijft ons steeds weer bevestigen dat we op de goede weg zitten. Complexe zorg en persoonsgerichte aanpak geeft resultaten. Blijf in beweging! 

Jammer dat onze minister Hugo de Jonge op vakantie is. Als hij hierbij aanwezig was geweest had hij het met eigen ogen kunnen aanschouwen. Een andere visie op dementiezorg! Op naar de volgende activiteit 

Eenvoudige spelletjes roepen herinneringen aan mijn Oma op. Activiteiten hoeven niet duur te zijn!

Door Merel Dunning, mede-eigenaar Huize Wezup

Onlangs liep ik langs een bekende winkel van Nederland. Iedereen kent deze winkel wel! Leuke spulletjes voor een klein prijsje. Af en toe kom ik hier als ik wat zoek voor verjaardagscadeautjes en  knutselspulletjes voor thuis en op het werk.

Mijn dochter van zeven had geld gespaard en wilde wat kopen. Dus hup de winkel in want wat is nou leuker om veel spullen te kunnen kopen voor een klein prijsje. Een waar walhalla voor kinderen. Mijn dochter had al dollartekens in haar ogen. Ik was inmiddels wel klaar met dat geslenter en plots viel mijn oog op een spelletje. De herinneringen aan mijn Oma kwamen bij mij boven. Het was een warm en prettig gevoel maar ook strijdlustig. Ik voelde mij weer het kleine meisje. Ik kon mij precies voor de geest halen hoe het spel ging. Als ik zeg MIKADO dan zullen een aantal dezelfde herinneringen hebben.

In het doosje zaten tientallen stokjes. Je had een grote en een kleine versie. Je pakte alle stokjes in de hand en liet deze op tafel rusten. Daarna deed je de hand open en vielen de stokjes op tafel.  Het doel was om zoveel mogelijk stokjes te verzamelen zonder dat de andere bewogen. Bewogen de stokjes dan was de ander aan de beurt. Op de stokjes stonden banen en kleuren. Hier kon je de waarde van het stokje zien.  Een typisch spel waarbij ik bloedfanatiek werd. Soms wilde je te snel waardoor ze algauw bewogen.

Mijn gedachten gingen weer terug naar mijn Oma. We woonde in Den Haag en als klein meisje was ik regelmatig bij haar. Een heerlijke tijd! Mijn Oma woonde in een flat en had een kat, Mischa. Mijn Oma maakte heerlijke Hutspot met  draadjesvlees wat uit elkaar viel als je het met de vork vast pakte.  Samen in de tram of bus naar V&D in het centrum, waar mijn Oma had gewerkt. Wat een mooie herinneringen komen weer boven na het zien van MIKADO

Mijn Oma is inmiddels 90 en woont nog steeds op zichzelf. Ik rij regelmatig twee uur om naar mijn Oma te gaan. Zij is belangrijk voor mij en mijn kinderen. Ik vind de momenten mooi  dat je samen kunt beleven. Hoe mooi is het dat mijn kinderen, haar achter kleinkinderen haar nog mogen leren kennen en meemaken. Als we naar haar toe gaan juichen mijn kinderen niet direct. Een lange reis en niet met je eigen speelgoed spelen. Onlangs zei mijn oudste dochter ineens ; ‘het is best leuk naar ouwe Oma te gaan. We krijgen altijd cadeautjes van haar!’

Bij mijn Oma heb ik MIKADO ontdekt. Uren heb ik ermee gespeeld. Ik zie nu mijn kinderen fanatiek bij mijn Oma met hetzelfde spel spelen. Uren kunnen ze zich ermee vermaken.

In mijn werk als activiteitenbegeleidster roep ik het al vaak: ‘activiteiten hoeven niet duur te zijn. De omgeving moet mensen prikkelen en activeren om iets te gaan doen. Het kan bijzondere herinneringen oproepen’.

Tegenwoordig lijkt het allemaal steeds duurder te moeten worden. Belevingstafels, tovertafels robots. Ze lijken hierin doorgeslagen te zijn. Is zorg een product geworden? We zijn de kijk op; het zijn de kleine dingen die het doen vergeten. Natuurlijk staat de technologie van nu niet stil en zijn er mooie projecten die zeer goed toepasbaar zijn in de zorg. Ook wij dragen daar in mee.

Met kleine ‘simpele’ dingen kun je veel bereiken. De zorg wordt er leuker door en is interessanter voor medewerkers en cliënten

Afgelopen week heb ik het spelletje Mikado ingebracht bij onze bewoners. Het spel bracht vele reacties naar boven. Een bewoner vertelde dat ze dit altijd aan de ronde tafel deden. Hij wist de naam van het spel te noemen en begon direct de spelregels uit te leggen. Eerst was er weerstand bij een aantal die het niet kende. Toen we eenmaal begonnen kwam iedereen los. Ik begon met 3 mensen en uiteindelijk zaten we fanatiek met z’n zessen het te spelen.

Mensen die het nog nooit gedaan hadden werden zeer fanatiek. Stokjes werden met een ander stokje eruit gehaald. De mobiliteit  en stabiliteit zag je verbeteren.  Er werd gemopperd als het stokje bewoog en de beurt moest naar de ander. De een wist het nog beter dan de ander maar er werd ook samengewerkt.  Ik zat heerlijk te genieten en herkende de spanning.  Bijzonder wat zo’n spel oproept en waar het allemaal goed voor is.

Ik kijk uit naar het volgende spel waar ik tegenaan loop.  Zal het volgende keer het vlooienspel of het advertentiespel worden?

 

 

 

 

 

 

Woonzorgcentrum Paasbergen in Odoorn, onderdeel van Treant zorggroep krijgt van mij een 10!

Woonzorgcentrum Paasbergen Odoorn onderdeel van Treant zorggroep krijgt van mij een 10!

“Loopt u maar met mij mee. Ik moet ook naar die afdeling”. Een prachtige hal waar een paar mensen aan de koffie zitten. Ik had moeite om het gebouw in te gaan want de kunst buiten trok mij aan. Wat een mooi beeld. Een paar mensen zoeken steun bij elkaar. Het geeft mij een veilig gevoel. Dat moet een huis uitstralen.

                                                                  

Een man met een rollator en een vrouw ernaast. Zij moeten dezelfde kant op en ik loop met ze mee. Een ruim, licht gebouw en het doet warm aan. Een drukknop maakt twee deuren open. Nu kan ik niet meer terug. Even een benauwd gevoel want ik weet de code niet. Ik ben nu overgeleverd! Lang duurt dit gevoel niet want in een gezellige zitkamer staan twee zorgverleners in de keuken. Ze staan mij vriendelijk te woord en verwijzen mij naar een hoofd verpleegkundige die in het kantoor aan het werk is.  Aller vriendelijkst staat zij mij te woord. Ik leg uit wat de bedoeling is. Een interview over levensgerichte zorg voor een gastles die ik ga geven aan het Alfa college in Hoogeveen eind van de maand.

De verpleegkundige vraagt heel terecht wie ik ben en waar het voor is en of ik een afspraak had. Als ze als particulier een interview zou geven was dit anders maar nu is zij in functie zegt zij. Ik geef aan dat dit heel goed kan begrijpen en dat ik haar niets wil opdringen waardoor zij in de problemen kan komen. Wanneer zij Huize Wezup ziet begint haar wat te dagen. ”Ik ken Huize Wezup wel want wij hebben een paar jaar geleden een cliënt van jullie overgenomen”. Nog steeds blijft zij mij vragen stellen om duidelijk te krijgen wat de bedoeling is en dat zij goed op de privacy moet letten. Zeker omdat ik zomaar binnen kom. Ik geeft haar dat het juist mijn bedoeling om de verpleeginstellingen positief in het beeld wil laten komen. Ze stelt voor om naar een andere huiskamer te lopen en daar zou een verzorgende in opleiding zijn. Er is nog iemand die evt. er iets over kan vertellen maar dan komt de cameravrees. In de kamer zit een hulpverlener met iemand wat fruit klaar te maken. Het geheel doet heel huiselijk aan. Uiteindelijk komt Emma naar voren en zij wil wel geïnterviewd worden. Emma vindt het wel eng maar durft het aan. Na 1 keer oefenen gaat het perfect. De verpleegkundige geeft nog even aan dat er geen cliënten in beeld moeten komen. Ik kan het helemaal met haar eens zijn. Ik verbaas mij erover dat Emma zo goed over nadenkt. Emma is enthousiast en straalt op een natuurlijke wijze uit dat zij het vak prachtig vindt. Al eerder sprak ik Anouk en Sanne in een interview en dezelfde gedrevenheid merk ik bij Emma. Het filmpje is zo goed geworden dat ik Emma vraag of het op de sociale media gezet mag worden zoals onze website, LinkedIn en facebook.  Emma heeft er geen bezwaar tegen en is het zelfs leuk gaan vinden.

Ik loop door het prachtige gebouw terug en bij de uitgang wordt ik aangestaard door een paar figuren. Te mooi om er zomaar voorbij te lopen. Ze houden de boel goed in de gaten. De Paasbergen heeft in 2017 vier sterren voor gastvrijheid gekregen en ik kan mij er helemaal in vinden.

                                                                   

Het interview en het huis hebben mij de hoop weer gegeven dat het goed gaat komen met de zorg voor mensen die het zelf niet meer kunnen. Er moet meer jongeren in de zorg en dat gaat zeker lukken als ze deze filmpjes gezien hebben. We gaan hiermee door en aan Anouk, Sanne en nu Emma zal het niet liggen. Er is hoop!!!!!!!

Dank aan Emma die aan het interview wilde meewerken!

Door een stok achter de deur kan ik nu waarschijnlijk Bloggen!

Gisteren in Groningen en vandaag naar Burgum(Fries) in Friesland. Aangemeld voor het www.blogcafe.frl .  Wikje de Roos de oprichter van het Blogcafé had ik via LinkedIn ontmoet.   Woordenboek mee en een barre tocht door Fryslan. Het bleek dat ik mijn leven had gewaagd door onder barre omstandigheden, sneeuwbuien en gladde wegen de grote afstand te overbruggen.  Ik had wel kunnen stranden!  Het beeld van de barre winter van 1979 drong tot mij door! Natuurlijk arriveerde ik weer als laatste. Onderweg kwam ik prachtige monumenten tegen die fotogeniek waren.

Het Kruiskerkje in Burgum uit de 12e eeuw prachtig en een kerkhof waar ik stil van werd. Drie familieleden waar een triest kaartje bij stond. Waarschijnlijk niemand meer die zich om de prachtige graven bekommerde. Een klinische boodschap dat de graven werden geruimd. Het zal je maar gebeuren lig je daar rustig en moet je plaats maken. Mijn hart was goed om een schenking te doen zodat deze mensen hun naam bleven behouden. Een beeld trok mijn aandacht. Kunst op het kerkhof, prachtig.

De andere cafégangers  waren uit de buurt en spraken bijna allemaal Fries. Het waren oudgedienden behalve een dame die in ‘optearwein‘  deed. Ik durfde niet te vragen wat dit was en op het eind begreep ik dat dit vouwwagens waren. Deze frau had een grote partij campingstoelen ingekocht en probeerde hiervoor een Blog te schrijven zodat zij dit spul kwijt zou raken. Aan het eind van de training liet zij een verhaal horen waarbij ik dacht ‘ik wil zo’n stoel hebben’. De anderen zaten er om een stok achter de deur te hebben. Druk, andere dingen te doen, verhaal niet goed, waar moet ik het over hebben allemaal redenen om het Blog maar uit te stellen. Ik wist niet waar ik voor zat. Het klonk mij wel mooi een Blogcafé. Blogs schreef ik al en dit was het Mekka.

Een frou van het prachtige gezelschap had een bedrijf in huiswerkbegeleiding, dienstverlening en studie coaching. Zij vertelde een prachtig verhaal over een speciale liniaal waardoor studenten beter gingen lezen. Ik vond haar steeds interessanter worden toen zij vertelde wel in 6 verschillende plaatsen te zitten. Bureau Extravert begon gelijk te zoeken naar mijn website en ik kon trots vertellen over www.huizewezup.nl  Een heerlijk bureau om erachter te komen wat voor werk je wilt gaan doen. Was ik nog maar aan het begin van mijn carrière. Een heerlijk ruikende  voedingsdeskundige/diëtiste  wilde een blog schrijven  over haar nieuwe project. Het werken met verschillende plantaardige oliën waardoor lichamelijke klachten en psychische problemen zouden verdwijnen. Een Blog was helemaal niet meer nodig. Ik droomde weg in een bad vol argan- en pepermuntolie.

Ik werd weer wakker door Wikje die woorden als woordspin, kernwoorden, steekwoorden, show, don’t tel en Cal to action aan het bespreken was. Ik wist niet wat het allemaal betekende….          Niets stond nog op mijn papier. Door samen te bloggen heb je een stok achter de deur sprak Wikje de groep toe. Geen moeilijke zinnen en woorden. Schrijf wat je wilt vertellen.

Ik vond het allemaal zo interessant dat ik vergat dat we voor het bloggen waren gekomen. Sorry Wikje schijf mij voor de volgende maand weer in……………..

Jan ’t Hoen

Huize Wezup ‘Reablement – zo werken wij al’

Op uitnodiging van Jan ‘t Hoen bezocht ik net voor kerst Huize Wezup. Een kleinschalige woonvorm
voor mensen met dementie of cognitieve problemen in een gerenoveerde woonboerderij en met
een grote tuin, gelegen in een dorp. ”Kom eens bij ons kijken,” zei Jan, ”want wij werken ook met
reablement.” Of anders gezegd: ”Wij helpen mensen om zoveel mogelijk de persoon te blijven of
(deels) weer te worden die zij waren voordat zij dementie kregen.”
Ik werd warm ontvangen in de feestelijk in kerstsfeer versierde woonkamer. De bewoners zaten bij
elkaar rondom de salontafel. Tijdens het nuttigen van koffie en kersttaart heb ik nader
kennisgemaakt met de bewoners van het huis, die kleine anekdotes en persoonlijke verhalen
vertelden. Soms aangevuld door het personeel als het geheugen hen in de steek liet.
Het viel mij op dat er veel aandacht werd geschonken aan de persoonlijkheid en wensen van de
bewoners. Zo kon een mevrouw ‘met groene vingers’ zich uitleven in de tuin, waar zij graag
onkruid wiedde en de bloemen verzorgde. Een andere mevrouw was de gangmaker. Zij had haar
humor niet verloren en maakte mensen aan het lachen.
Een oud-kunstenares schilderde bijna niet meer, maar haar werd gevraagd hoe zij de stemming
inschatte, want daar was zij goed in. Later werden er onder begeleiding van het personeel
bewegingsoefeningen gedaan, terwijl er met een andere bewoner een korte wandeling werd
gemaakt. Fietsen, luisteren naar muziek en schilderen behoren ook tot de activiteiten. Naast het
wonen biedt het huis dagbesteding en begeleiding voor mensen die nog thuis kunnen blijven.

In de achtertuin van het huis staan speeltoestellen waar kinderen uit de buurt op kunnen spelen,

zodat er contact tussen jong en oud ontstaat. Ook de winkeliers en buren zijn betrokken bij het
huis, werd mij verteld. Zo houden zij bijvoorbeeld een oog in het zeil als een bewoner te lang
buiten op het bankje voor de winkel blijft zitten. Ouderen uit de buurt zijn van harte welkom voor
een kopje koffie: ”Waarom zouden zij in hun eentje koffiedrinken, als het ook hier kan?”
Jan ’t Hoen verwoordde de zorg in Huize Wezup als volgt: ”Als wij ons niet meer in de bewoners
kunnen verplaatsen, dan verliezen wij ze.” Deze uitspraak werd verduidelijkt met een voorbeeld:
“Toen een van de huidige bewoners aankwam, was hij in een slechtere fysieke conditie dan
vandaag. Het personeel van Huize Wezup hielp hem niet alleen aan een betere fysieke conditie,
maar ook om artikelen of korte stukjes tekst te lezen. Iets wat hij vroeger veel deed. Daarnaast
helpt een buurman hem om thema’s op te zoeken via google. De zorgprofessionals van Huize
Wezup vragen regelmatig naar zijn mening over de zorg. Daarover worden ook de mantelzorgers
geraadpleegd. Het laatste zag ik zelf toen een bewoner bezoek kreeg. Zo proberen de
zorgprofessionals de kwaliteit van de zorg waardevol te houden voor bewoners en mantelzorgers.
Wat reablement betreft zijn acht basisaspecten van belang. Wij hebben deze aspecten niet één
voor één doorgenomen tijdens het bezoek, maar ik zag ze allemaal terugkomen in de zorg. Het
bijzondere hiervan is dat als deze aspecten als basiswaarden dienen ze overal, ook in andere
landen, leiden tot soortgelijke goede effecten. Ongeacht of ze toegepast worden in de thuiszorg,
intramuraal of door gemeenten. Huize Wezup is hier een mooi voorbeeld van.

Koning Winter brengt ons volop herinneringen

Hoera Koning Winter is gekomen. Het weerbericht voorspelde het al ‘winter weer op komst’. Maar wat kunnen we verwachten. Is het raak of gaat het aan onze neus voorbij. De huisvoorraad was aangevuld want je weet maar nooit. Hoeveel sneeuw komt er? Zijn de wegen vrij of raken we ingesneeuwd.

Terug denkend aan de sneeuw ergens rond 2000. Ik weet nog dat ik wat jonger was. Er viel heel veel sneeuw. Wij woonde in een klein dorpje. De wegen waren onbegaanbaar zoveel sneeuw lag er. De scholen waren dicht want de docenten konden niet op school komen. Mensen waren niet in staat om hun werk te bereiken.

Ik zag de ernst niet in van het probleem. Als kind zie je alleen het plezier van de sneeuw in. Weer een dagje extra vrij. Welk kind wil dat nou niet. Hup zo vroeg mogelijk met de slee op pad. Genieten van de vele sneeuw. Voor mijn gevoel lag er een meter sneeuw. Maar ja als jong meisje lijkt dat als snel. Pas binnen komen als je helemaal verkleumd was. Rode wangen en handen van de kou. Na tijd aan de warme thee of warme chocolade melk.

Die middag weer verder spelen in de sneeuw. Er was een grote bult vlakbij het dorpje waar ik woonde. En alle mensen uit de dorpen uit de omgeving gingen naar die bult met sneeuw. Op ski’s, sleetjes, vuilniszakken alles wat gleed werd gebruikt. Wat een prachtig gezicht. Al die vrolijke mensen. Op de slee de bult af was leuk maar die bult op dat was nog een dingetje. Weer blij als je boven op stond en weer mocht glijden. Helaas was dat ritje naar beneden zo voorbij en mocht je dat hele stuk weer omhoog sjokken met je slee achter je aan.

Iedereen baalde wel dat hij niet naar het werk kon maar men nam snel een snipperdag en genoot van een onverwachtse vrije dag.

Of die keer dat er een strenge winter was en iedereen op de vaart kon schaatsen, prachtig! Dit was een uniek gebeuren en iedereen genoot hiervan.

Dit verhaal bracht ik ter sprake vanmorgen bij onze bewoners. Iedereen kon zich nog goed herinneren dat ze vroeger veel gingen sleeën en schaatsen. Een van de bewoners vertelde dat hij kon zwieren. Een oud bewoner vertelde mij ooit het verhaal dat hij tijdens het schaatsen zijn echtgenote heeft leren kennen. Samen zwierden ze dan over het ijs. Ik en ook u zal hier vast al een beeld bij hebben. Prachtig lijkt me dit. Ik zou zo weer terug willen naar vroeger.

We kwamen op het jaar 1963. Het jaar van de strenge winter.

Een bewoner vertelde dat hij zelfs met de schaatsen naar het eiland Rottum geschaatst heeft. Prachtig vond dhr. dit. Tijdens het vertellen hierover straalde dhr.  De strenge winter dat iedereen ijsvrij was. Dit gebeurde maar zelden dat een winter zo streng was.

Een aantal dames vertelde dat ze sleetje gingen glijden of schaatsen op de houtjes. In het begin moest je dan schaatsen leren achter een stoel.

Een paar jaar terug hadden wij een man die bij de dagbehandeling kwam. Met zijn 83ste jaar stond hij nog op de schaatsen(we hadden wel de toestemming van zijn echtgenote). Dhr. vond het prachtig.  Ook wij stonden vol verbazing te kijken en ik denk niet alleen wij. Dhr. genoot zichtbaar en kon het behoorlijk goed.  Pootje over in de bochten en snelheid op de lange rechten stukken.

Gisteren de dag dat de sneeuw begon te komen. Iedereen van slag want er werd code oranje afgegeven.  Ik vraag mij dan altijd af hoe ze dit vroeger deden. Tegenwoordig moet je je van te voren al indekken want stel je voor je hebt het niet gezegd en er gebeurd wat.  Hoe is dit zo ver gekomen?

Iedereen of veel mensen geven te kennen dat er de laatste laatste jaren weinig tot geen sneeuw ligt.  Maar de vraag die ik mij dan stel: Is dit echt zo? Voor mijn gevoel en in mijn beleving hebben we de afgelopen jaren wel sneeuw gehad. Als ik de foto’s bekijk van onze dochters zie ik bijna ieder jaar sneeuw. Oke er ligt niet maanden achter elkaar sneeuw maar was dat vroeger niet anders. Ook toen had je jaren dat er geen sneeuw lag. In je geheugen was vroeger alles groter maar is dit echt zo? Vroeger toen je klein was leek het gras ook hoger en groener. Maar was dit echt zo?

Dit jaar ligt er bijv. nu voor de tweede keer sneeuw. Rond 15 januari lag er ook een mooi laagje. Die dag zijn wij naar die hoge bult geweest om sleetje te glijden. Ik zag mijn kinderen genieten op de manier hoe ik genoot zoveel jaren geleden als klein meisje. Ook het kind in mij kwam boven en ik genoot met hun mee. Prachtig!

Vandaag weer een mooie ochtend. Brood in de vogelhuisjes werd flink opgesmikkeld door de vogeltjes. Iedereen begint zijn draai weer te vinden in de sneeuw. Wij zitten met onze bewoners gezellig aan de tafel achter. De kerstboom brandt en mooie muziek staat op. We kijken en genieten van de sneeuw. Met wat enkele woorden komen alle herinneringen weer boven. Iedereen doet actief mee. Mijn collega maakt de paden sneeuwvrij. Ook dat hoort bij ons werk en doen wij met plezier. Door de sneeuw heb je weer leuke verhalen. Het valt mij altijd op dat mensen onderling veel meer gesprekken hebben als er sneeuw ligt. Mensen worden actiever en onderling helpt iedereen elkaar. Kinderen spelen op straat in de sneeuw. Sneeuwpoppen maken, sneeuwballen gooien maar ook sleetje glijden. Wat is dit toch prachtig!

Na de warme koffie is het tijd om actief bezig te zijn onder leiding van Erwin van Cure Fysiotherapie. Als we niet naar buiten kunnen dan bewegen we mooi binnen!

Winter in Nederland een mooie herinnering!

Merel Dunning